Deniz Başkent woont en werkt in Groningen › City of Talent

Deniz Başkent woont en werkt in Groningen

Sinds 2009 woon en werk ik in Groningen, samen met mijn man en sinds kort met ons dochtertje. Ik ben hier gekomen door het Rosalind Franklin Fellowship-programma. Dat programma is erop gericht vrouwen te interesseren voor een hoge academische positie, door ze een onderzoeks- en studieprogramma op maat aan te bieden. Zij worden uitgenodigd om te solliciteren voor tenure track posities en zo ben ik van Ankara, via Los Angeles en Berkeley vier jaar geleden in Groningen terecht gekomen.

Verbreding en uitdaging

Het mooie van mijn werk als onderzoeker aan de afdeling audiologie is dat ik hier samenwerk met een heel breed gezelschap aan wetenschappers en specialisten, zoals psychologen en linguïsten. Dat verbreedt mijn vakgebied en maakt het werk intellectueel uitdagend.

Fellowship programma

Het fellowship-programma strekt zich uit over alle faculteiten van de universiteit, en dit jaar ben ik voor de medische faculteit gevraagd zitting te nemen in het comité van aanbeveling van het fellowship-programma. Daarvoor is het de bedoeling veel rond te kijken naar geschikte kandidaten en je netwerk aan te spreken, dus vooral via Facebook, LinkedIn en andere netwerksites. Die spreken we aan en nodigen we uit om te solliciteren. Het programma is inmiddels wereldwijd zeer goed bekend en we krijgen veel buitengewoon getalenteerde onderzoekers en specialisten die zich aanmelden. Het is soms hartverscheurend iemand te moeten afwijzen, gezien het cv dat ze overleggen, want het aantal plaatsen is beperkt.

"De kwaliteit van het leven is hier heel hoog. Schone lucht, niet veel last van verkeer, het aanbod van voedsel is gevarieerd en goed, met veel aandacht voor streekproducten, en Groningen is een ideale stad om kinderen groot te brengen."

"Ik vind het geweldig"

Een dankbare taak is om de potentiële fellows te informeren over Groningen. Toen ik in 2009 samen met mijn man naar Groningen kwam, had ik daarvoor geleefd in de miljoenensteden Ankara en LA, en van 10 miljoen inwoners naar 180.000 is een hele stap. Ik was bang dat het kleinschalige me niet zou bevallen, maar nu -vier jaar later- kan ik niet anders zeggen dan dat het omgekeerde het geval is: ik vind het geweldig. De kwaliteit van het leven is hier heel hoog. Schone lucht, niet veel last van verkeer, het aanbod van voedsel is gevarieerd en goed, met veel aandacht voor streekproducten, en Groningen is een ideale stad om kinderen groot te brengen. Het aanbod van opvang, scholing en dergelijke is enorm. Dat vertel ik de potentiële fellows steeds. Ik zie kinderen in dat opzicht bijna als een aanbeveling tijdens de selectie. En ik ben overigens niet de enige die dit vind. Anderen vertellen hetzelfde verhaal. Voor Groningers is het misschien vanzelfsprekend, maar vergeet niet dat we hier in een geweldige stad wonen.