Spilsluizen › City of Talent

Spilsluizen

Spilsluizen

Willem Frederik Hermans geldt – naast Gerard Reve en Harry Mulisch – als één van de ‘Grote Drie’, de belangrijkste Nederlandse naoorlogse schrijvers. Hermans groeide in Amsterdam op in een onderwijzersgezin. In diezelfde stad studeerde hij Fysische geografie aan de Gemeente Universiteit. Daar promoveerde hij in 1955 cum laude.

In 1952 werd Hermans benoemd aan de Rijksuniversiteit Groningen, eerst als assistent en vanaf 1958 als lector in de fysische geografie. Voor zijn komst naar Groningen had hij al naam gemaakt als schrijver.

Van 1953 tot 1967 woonde Hermans aan de Spilsluizen 17a. Vanuit zijn werkkamer op de eerste etage, uitkijkend over de Ossenmarkt, schreef hij onder andere zijn meesterwerken De donkere kamer van Damocles (1958) en Nooit meer slapen (1966).

Begin jaren zeventig raakte Hermans in conflict met de universiteit. Aanleiding was het verwijt – aanvankelijk van studenten in het blad Girugten – dat hij zijn academische taken zou verwaarlozen omdat hij zich teveel bezighield met zijn schrijverschap. De kwestie leidde zelfs tot vragen in de Tweede Kamer. Het ingestelde onderzoek pleitte Hermans vrij, maar de verontwaardigde schrijver nam in 1973 zelf ontslag bij de RUG. Daarna vestigde hij zich in Parijs als fulltime auteur. Met het Gronings academisch milieu rekende Hermans onder andere af in de boeken Onder professoren (1975), Uit talloos veel
miljoenen (1981) en Ruisend gruis (1995).

Hermans overleed in het voorjaar van 1995 in het Utrechts Academisch Ziekenhuis.