De mens heeft er miljoenen jaren over gedaan om tot een voelend, denkend en reflecterend wezen te evolueren. Nu moet hij leven met een brein dat bepaald is door de evolutionaire geschiedenis. Natuurlijk laten leerprocessen en ervaringen ook hun sporen na. Tekenen van deze evolutionaire en persoonlijke geschiedenis van een mens zijn af te lezen aan zijn gelaat. Dat intrigeert me en dat wil ik zichtbaar maken. Bovendien wil ik met mijn beelden (portretten) de aandacht vestigen op het uitzonderlijke in menselijk gedrag; de diversiteit in gedrag vertegenwoordigt een eigen schoonheid. Afwijkingen van het normale – het ‘anders zijn’- hebben me altijd al geboeid. Ik kwam met een zekere bagage de kunstwereld binnen: als bioloog ben ik gepromoveerd binnen de medische faculteit en heb onderzoek gedaan bij depressieve patiënten. Jarenlang heb ik psychiatrische patiënten beroepshalve geobserveerd. Nu vormt deze fascinatie een inspiratiebron voor mijn beeldend werk. Mijn passie geldt dus uitzonderlijke mensen. Dit zijn niet per definitie zieke mensen. Juist het grensvlak tussen wat als ziek of gezond wordt beschouwd vind ik interessant. Ik combineer schilder-achtige en fotografische technieken. Vaak start ik met het schilderen van een portret van mensen. Vervolgens fotografeer ik deze portretten en bewerk ze met digitale technieken. Aan de ene kant is er de herkenning van een portret, aan de andere kant ondermijnt het gebruik van digitale technieken deze herkenning, waardoor er een spanningsveld ontstaat. Door zowel moderne digitale technieken als het “ouderwetse” expressieve gebaar van het geschilderde portret te combineren, wil ik het tijdloze en universele karakter van menselijke expressies benadrukken. Ik probeer door verbinding van oude en nieuwe technieken het totale beeld als een nieuw fenomeen te laten werken.