Als hoogleraar chemie aan de Rijksuniversiteit Groningen heb ik samen met mijn team de plastic zonnecel ontwikkeld. Dit is een doorbraak in het betaalbaar maken van zonne-energie. De plastic zonnecel weegt niks en hij is flexibel, heel anders dan de bestaande zonnepanelen. Deze zonnecellen gaan zorgen dat we over twintig jaar een groot deel van onze energiebehoefte uit de zon halen, zeker als ze tegen die tijd heel goedkoop geproduceerd worden.
 Zonnecellen maken is meer iets voor natuurkundigen, niet voor een chemicus zoals ik. Het ligt dus niet zo voor de hand dat ik me daarmee bezighoud. Hier in Groningen werken scheikundigen en natuurkundigen nauw met elkaar samen. Die strategie van de universiteit heeft zeker geholpen.
 Ik deed in de VS onderzoek naar de buckyball, een bijzonder koolstofmolecuul dat bruikbaar leek om een HIV-remmer te maken. Een verdieping hoger was een clubje onderzoekers bezig aan een plastic zonnecel. We kregen het idee om een beetje van dat spulletje van mij bij hun zonnecel te mengen en het werkte! Ik werd mede-auteur van een inmiddels klassiek, zeer veel geciteerd artikel. Maar je moet goed beseffen dat het een machtig toeval was. We hebben geweldig veel geluk gehad dat alles net goed ging. De toekomst van zonnecellen is allang begonnen! Het is allemaal volop bezig. Het rendement en de levensduur van de plastic zonnecellen moeten nog verbeterd worden. Maar als dat eenmaal zover is, over vijf of tien jaar… Mán, dan gaat de wereld er heel anders uitzien! Gevelbekleding met een stekkertje; zonnecellen in de lamellen van je zonwering of tussen de lagen van dubbel glas; zonnecellen in kleding en tassen, je kunt het zo gek niet bedenken. De volgende video geeft nadere uitleg over ons project: